Weemoed

De zon staat alweer bijna met je op.
Op de fiets zie je de vochtdruppels,
vastgeplakt aan de maïs.
Het gras is nat,
her en der zie je de bomen
al een beetje kleuren.

Je hebt het al zo vaak gezien
de lamp gaat vroeger aan,
het land wordt weer mistig.
Nazomer, net nog geen herfst
van allebei een beetje,
je zit ertussen in……..

Wat was het ook alweer?
Zomer, licht, warmte.
De herinnering is er,
het gevoel moeilijker vast te houden.

We gaan verder,
mensen door de tijd.
Mensen van opbouw,
bloei en afbraak,
van vooruitblikken en terugkijken.
Maar met steeds de hoop in ons hart:
we worden vastgehouden.

Gert van de Bunt, Zwanenhof