Kerstmis komt gauw

Wij mensen verwachten doorgaans iets groots van het leven, en minstens wat geluk. In onze levensverwachting liggen het geloof, de hoop en de liefde verankerd. Ons geloof in God is mooi en groot genoeg, ons evangelie is hoopvol ten top, ons christendom is getekend van liefde. Toch falen we voortdurend in ons streven naar gerechtigheid, naar menslievendheid, naar vrede met eeuwigheidswaarde. We bídden om vrede, en we maken hem niet; om licht in eigen duisternis, en we zien het niet; om nieuwheid in ons denken en doen, en we keren niet om.

Betekent Kerstmis niet je ziel opnieuw activeren, opstaan waar je neerligt in doemdenken, je hart toetsen op nieuwe mogelijkheden, het kindschap dat je in je hebt, versterken met je volwassen geest? Betekent Kerstmis niet bidden en de wereld genezen, bidden en de mensheid nieuwe kansen bieden, bidden en opstaan en je getroost weten in geloof, hoop en liefde? Kerstmis komt gauw, heb ik gedacht, hoe haal ik ons goddelijk Kerstkind binnen in AD 2006?

Ine Verhoeven