Vrijheid vier je samen

Ingeklemd tussen een gruwelijk radiobericht van een oorlogscorrespondent uit Darfur, en een ooggetuigenverslag van een zelfmoordaanslag in Irak, hoorde ik -in een spotje- een vrolijke stem zeggen: Vrijheid vier je samen. Een rare combinatie van berichten, dacht ik. Bijkomend van de waanzin van deze potpourri van geluiden en gedachten, gooide ik de tuindeur open, als welkom aan de prille lenteochtend. De zon scheen al veelbelovend op de fris geurende seringenboom. Een strakblauwe hemel vormde het decor van deze nieuw dag. Mijn longen vulden zich met verse zuurstof. Op een boomstronk gezeten, begroette ik de dag.

Pas tóen zag ik dat onze buurman een vogelhokje, prachtig ruw houten handwerk, op de muur van ons huis had bevestigd. Sterker nog, er zat een koolmeesje voor de ingang. Vrolijk badend in de zon gaf ze af een toe een fluitsignaal. Ze kreeg bezoek van een collega-meesje. Spetterend en kwetterend begroetten ze elkaar. Ze dansten van opwinding. Een lust voor het oog, een lust voor het hart.

In vrijheid kon ik ervoor kiezen dat ook dít de wonderlijke werkelijkheid is van vrijheid die je samen viert.
Ik kreeg er bijna vleugeltjes van…

Marlène Visschers