Willibrord

Op 7 november gedenken
we Sint Willibrord.
Hij leefde in een roerige tijd,
dertien eeuwen geleden.
Moslims rukten vanuit Spanje op
in Europa. Monniken trokken vanuit Ierland om het
vasteland
te bekeren tot het christendom.

De strategie van de christelijke missionarissen bestond
uit twee pijlers: de doornen van de afgoderij uittrekken
en ijverig Gods Woord zaaien.
Met andere woorden:
de heilige eiken omhakken
en op die plekken een kerk bouwen.

Soms denk ik wel eens:
het christendom werd toen
niet met de paplepel ingegoten
maar door de strot geduwd.
De eenvoudige landlieden zagen
het christendom als een bedreiging.
Misschien zoals vandaag de dag
mensen angstig zijn voor de islam.

Maar door geloofsverkondigers
maakte de beschaving
wel een sprong voorwaarts.
Wie God wil weren uit onze cultuur,
miskent daarmee de eigen geschiedenis.

En eerlijk is eerlijk.
We hebben het dan wel
over de God van Abraham.
Dus niet alleen
de God van het christendom,
maar ook van het jodendom
en de islam.

Dat is soms moeilijk te accepteren.

Jeroen de Wit