Hoe verder de herfst, hoe lichter het pad

Onderweg naar mijn werk fiets ik een lange, met bomen begroeide, dijk af. Het is er altijd schemerig, zo dik is het bladerdek. De hele zomer lang weet de zon de grond niet te bereiken en in het begin van de herfst is het al nodig om je fietslicht aan te doen.

En dan beginnen de bladeren te vallen. Weken achter elkaar is het fietspad bruin van het blad en glibberig als het regent. Maar hoe verder de herfst en hoe kaler de boom, hoe lichter het wordt. Het lichtje op mijn fiets kan weer uit.

De ochtendzon schijnt heerlijk op het dampende fietspad, voor het eerst sinds vorige winter. En ik realiseer me dat die kale bomen niet alleen zichzelf beschermen tegen de kou van de winter. Ze geven met hun kale takken de zon de kans om de grond te beschijnen en te verwarmen.

November is een eind op weg en toch ziet de lente al zijn kansen. En ik overweeg bij mezelf het beeld van die bomen: wat kan eraf zodat mijn fundament weer ruimte krijgt?

Bert Simons