Hij komt, hij komt ...

De melodie van het sinterklaasliedje borrelt als het ware vanzelf in je op, als je de aanhef van dit stukje leest. Vol verwachting klopt ons hart: het is er ook zo één, van dezelfde soort. Andere melodie, zelfde thema. Terwijl op dit moment honderduizenden kinderen deze liedjes van verlangen aan het zingen zijn, ontsteken in het eerste weekend van december heel wat mensen de eerste kaars van de Adventskrans.

Hoewel vaak niet eens zo uitgesproken, ligt ook hieraan hetzelfde motief ten grondslag: Hij komt, hij komt… De verwachting hangt in de lucht, het verlangen is niet te stuiten. De vaak gespannen kindergezichtjes, soms een beetje bang voor wat komen gaat, vaak ontzettend benieuwd naar wat de heiligman te bieden heeft, houden ons een spiegel voor. Het is de spiegel van de niet aflatende verwachting, het niet te stillen verlangen naar openheid, verbazing, verwondering, naar toekomst: Hij komt…

Gert van de Bunt