In de herfst van haar leven?

Een krachtige vrouw was ze.
Vol energie, vol creativiteit.
Op gepaste afstand had ze de werkzaamheden
van haar man met grote belangstelling gevolgd.
Ze genoot van alles
wat met haar eigen werk te maken had.
Ze gingen ervoor.
Hun pensioen naderde.
Ze zouden reizen gaan maken.
Tot Altzheimer toesloeg.
Aanvankelijk alleen wat vergeetachtig,
leek haar situatie niet zo ernstig.
Totdat bewegingen en woorden moeilijk werden.
Niet meer vanzelf gingen.
En de fase intrad dat ze niet meer kon spreken
en haar lichaam niet meer kon bewegen.
Haar lieve man troost haar,
zorgt voor haar
en maakt dezelfde grapjes als weleer.
Soms schatert ze het uit.
Hij pinkt een traan weg.
Dan verstart zij weer
en kijkt in het oneindige.
In haar aangepaste rolstoel rijd ik haar
op de 5e verdieping van het verpleeghuis
naar het grote raam bij de kloostertuin.
Mooie kleuren, zegt ze plotseling,
wanneer ze bovenop een zee
van de rood-oranje herfstkleuren kijkt.
Ondoorgrondelijk zijn Gods wegen

Marlène Visschers