Indian Summer

Als de herfst is gekomen, betovert de zon na de eerste
nachtvorst het landschap; er heerst een zeldzame sfeer.
Het is ‘Indian Summer’:

De ziel van de zonnegloed
streelt het land dat koper en
zilvertin kaatst in de middag;
een huppelend kind met
mama aan haar zij zingt ijl.

Vurig is de hemel achter
de zon, loom roest het loof
aan bomen en struiken; mild
is Gods geest die in de luwte
voortdoet; schaduw genoeg.

Geuren van appels en noten
dringen zich lokkend op;
rozenbottels vallen af uit
wellustige rijpheid; spinnen
raggen in haast en honger.

Een late roos bloeit fier
alsof het lente was, maar
de bijen gonzen niet meer, de
raten druipen van ongerepte
honing; het werk is gedaan.

Nog gloeit het land na in de
zon, neemt de mensheid Gods
kracht in zich op, verbaasd
over het leven in deze gouden
najaarsdrift; veel te mooi.

Ine Verhoeven