Vastenavond

De avond vóór de vasten… In mijn geboorteplaats Haarlem werd niet zoveel aan Carnaval gedaan. Oliebollen, die bakte mijn moeder wel, op Vastenavond… Maar de uitbundigheid van de Carnaval, waar ik later in mijn Limburgse studententijd kennis mee maakte, kenden wij in Holland niet. Wij bleven (liever) nuchter…

Of je nu nuchter blijft of niet, of je wel of geen carnaval viert: waar niemand onderuit kan, is dat de Vastenavond een nieuwe tijd aankondigt: die van de leegte en van het wachten… De winter heeft zijn laatste stuiptrekkingen, de lente houdt zich nog verborgen. Het nieuwe leven, dat we ons van vorige jaren gelukkig nog kunnen herinneren, laat nog een tijdje op zich wachten.

In vroeger tijden vierden mensen Vastenavond, omdat de bodem van de vlees- en etensvoorraden in zicht kwam. Toen ging het letterlijke om leegte. Vandaag de dag gaat het ons meer om de figuurlijke leegte, die we zo mooi in de natuur weerspiegeld zien. Bij uitstek is de Vasten dan ook de tijd om leeg te worden, van binnen…

In de wetenschap, dat de leegte eraan komt, dat het nog even wachten is op ver-vulling, laven mensen zich, nu het nog kan: aan feest en plezier, in Limburg met bier, in Holland met een oliebol. Maar voor beiden geldt: de leegte dringt zich op, met of zonder kater…

Gert van de Bunt