Paasboom

Vanuit mijn werkkamer zie ik uit op een magnoliaboom en een rode beuk.
Deze winter stonden ze daar troosteloos.
Hun takken staken als tentakels tegen de grijze sneeuwzwangere luchten.
Doods, schijnbaar levenloos, teruggebracht tot hun naakte realiteit.
Dezer dagen heb ik verandering waargenomen.
Op de doodse takken verschijnen knoppen, puntjes, nog.
Iedere dag tekenen ze zich duidelijker af.
De boom komt weer tot leven.
Het zal niet lang meer duren of mijn horizon,
mijn gezichtsveld wordt ernstig belemmerd.

Ik sta verwonderd over de kracht en de levenswil van die bomen.
De lente, het nieuwe leven is duidelijk speurbaar.
Binnenkort zal de magnolia zich in volle pracht laten zien.
Niet voor niets heet hij ook paasboom.

Wij gedenken als gelovige christenen
deze dagen die ongelooflijke levenskracht
die de Schepper in de schepping en in de mens gelegd heeft.
Van één van hen geloven we dat hij Gods zoon is,
die de weg van mensen is gegaan,
terechtgesteld, gedood.
Er zijn getuigen, vrouwen en mannen, die belijden:
Hij is niet in de dood gebleven.
Hij was zo zeer kind van God,
dat hij dat gebleven is: dwars door de dood heen.
Hij leeft.
Het staat allen te wachten
die zijn weg durven te gaan!

Jan Hafmans CSsR