Beste medebroeders en medezusters.
De ervaring van op weg gaan, opbreken en elders opnieuw beginnen is de meesten van ons niet vreemd. De een heeft wat meer verplaatsingen achter de rug dan de ander maar ieder van u heeft weet van elders een nieuwe start te moeten maken, opnieuw thuis te raken, je weg te vinden.
Als je nog relatief jong van jaren bent is zo’n veranderingsproces gemakkelijker dan wanneer de levensjaren beginnen te tellen en elke afwijking van het dagelijkse ritme je al veel moeite kost.
In diepste wezen zijn wij mensen die erg sterk op onze rust gesteld zijn, gewend aan het dagelijks gangetje, voorzichtig met plannen maken en zo weinig mogelijk nieuwe zaken opgedrongen krijgen, waardoor die rust verstoord kan worden.
Zou het Abram anders vergaan zijn dan het ons momenteel vergaat? Ik realiseer me plotseling dat er staat: Abram was 75 jaar toen hij Haran verliet. Dat moet toch ook niet van een leien dakje gegaan zijn op die leeftijd. Het appel om elders heen te trek-ken moet wel heel sterk geklonken hebben om nu nog op te breken. Dat God dat nog van hem vroeg terwijl hij toch al een heel leven achter zich had, moet Abram niet alleen zwaar gevallen zijn, maar hij moet wel heel zeker van zijn zaak zijn geweest en overtuigd dat God dat werkelijk van hem vroeg, om de moed te hebben naar den vreemde te gaan. Gelukkig hoefde hij niet alleen te gaan: zijn verwant Lot en heel zijn gezin ging met mee: dus er was iets vertrouwds, iets eigens waarop hij kon terugvallen. Maar wat nog belangrijker is, lijkt me, Abram ging met een duidelijke opdracht: Ik zal u zegenen en groot maken, zodat u een zegen zult zijn.
Van Jezus staat geschreven in het evangelie dat hij vastberaden zijn reisdoel koos, Jeruzalem, de plaats waar Hij zou worden weggenomen. Vastberaden, overtuigd, zeker van zijn zaak. Maar ja, Jezus was dan ook pas goed 30. Dan kun je zoiets gemakkelijker aan, dunkt me. Ook daar heeft menigeen van u weet van. Je gaat gemakkelijker een nieuwe uitdaging en verandering aan wanneer je jong bent dan wanneer de slijtage aan je lichaam begint te vreten. Maar als de uitdaging duidelijk, helder en sterk genoeg is, dan ga je er ook voor.
Totaal anders dan in het evangelie staat, dat twee leerlingen die vooruit gestuurd zijn, niet ontvangen worden in een Samaritaans dorp, omdat Jeruzalem hun uiteindelijke reisdoel was, is het in onze situatie nu. Na diverse mogelijkheden onderzocht te heb-ben, zijn wij als regionaal bestuur uit gekomen bij de zusters van Julie Postel en de directie van de Stichting Sint Anna te Boxmeer.
Daar wordt ons de gelegenheid geboden ons seniorenklooster te vestigen. Behalve de kwaliteit van de verzorging op maat, van het woongenot en de leefomgeving, met name de filosofie die de zusters en de directie hanteren: één gemeenschap van gemeenschappen te willen zijn, zijn van doorslaggevend belang geweest die onze uiteindelijke keuze bepaald heeft: de hartelijkheid, de uitingen van meer dan welkom zijn en het ons in zoveel als maar mogelijk ter wille zijn in onze wensen en verlangens van de kant van de zusters van Julie Postel en van de directie en staf van Boxmeer. U hebt dat in de presentatie van vanmiddag mogen proeven.
Dat alles neemt niet weg dat we met weemoed, pijn in het hart en ook onbestemde gevoelens de Nebo na ruim 80 jaar definitief gaan verlaten. Maar we doen het wel samen. We gaan samen een nieuwe fase in. We vestigen ons als gemeenschap in een nieuwe omgeving, waar wij al redemptoristencommuniteit de in Boxmeer al aanwezige religieuze gemeenschappen mee mogen helpen ondersteunen, enkel al door onze aanwezigheid.
En we gaan met een opdracht, de aloude opdracht die Abram ook mee gekregen heeft: om voor elkaar en voor allen met wie we in de nieuwe woon- en leefomgeving komen te verkeren tot zegen te zijn.
P. Jan Hafmans
C.Ss.R. Regionaal Overste,
Nijmegen,30 september 2008
De schriftlezingen waarnaar wordt verwezen zijn: Genesis 12,1-4 en Lucas 9,51-56.
|
